میز و نیمکت های آسیب زا

نوشته شده در شهریور ۲۹, ۱۳۹۹ / توسط طهماسبی

میز و نیمکت های آسیب زا

میز و نیمکت های آسیب زا
میز و نیمکت های آسیب زا

نسل سالم جدای از اینکه پویندگی و نشاط یک جامعه را مهیا می کند به وظایف خود در هر مسئولیتی نیز به درستی عمل خواهد کرد. این یک اصل مهم زندگی است که اگر امروز برای سلامتی نسل آینده هزینه کنیم در واقع این مخارج نه تنها هزینه نیست بلکه سرمایه گذاری است و در سال های بعد منافع و سود چند برابر آن به جامعه بازخواهد گشت. به بیان دیگر هزینه نکردن امروز برای آینده سازان، ممکن است به مخارج چند برابر در سال های آینده منجر شود از این رو عقل سلیم حکم می کند که هر آنچه در توان داریم برای این نسل هزینه و خرج کنیم.
براساس یک مطالعه، قامت دانش آموزان کنونی ۴ تا ۵ سانتی نسبت به دانش آموزان همسن خود در ۳۰ تا۴۰ سال پیش با افزایش روبرو شده در حالی که به دلایل نامعلومی اندازه ارتفاع میز و نیمکت های آسیب زا مدرسه در این مدت با کاهش روبرو بوده است.
با افزایش قامت دانش آموزان این نتیجه حاصل می شود که باید میز و نیمکت ها به همین نسبت ارتفاع آنان بیشتر شود اما ارتفاع میز و نیمکت های مدارس نشان می دهد نه تنها این گونه نشده بلکه با کاهش نیز روبرو شده است.
به همین دلیل دانش آموزان فعلی نسبت به نسل های پیش خمیده تر شده و این مساله موجب کشش استخوان های نرم، تاندون ها و عضلات ستون فقرات کودکان گردیده و طبیعی است که طول مدت نشستن در کلاس نیز بر این حالت تاثیرات مضاعف خواهد داشت.
میز و نیمکت در حال حاضر یکی از عوامل بیماری زا در مدارس محسوب می شود در حالی که با هزینه بسیار اندک می توان با اصلاح و استاندارد کردن آن، از خیلی از بیماری های دانش آموزان جلوگیری کرد.
رشد قد در کودکان و نوجوانان اقتضا می کند وسایل و ابزارهایی که مورد استفاده دانش آموزان قرار می گیرد متناسب با وضعیت آنان باشد تا از هرگونه آسیب به دانش آموزان پیشگیری شود.
در زمان حاضر همه نیمکت های مدارس به یک ارتفاع هستند درحالی که دانش آموزان یک کلاس ممکن است از نظر قد، وزن و فیزیک بدنی با یکدیگر تفاوت های فاحشی داشته باشند و با این وضعیت این وسایل به طور طبیعی برای همه دانش آموزان استاندارد و مناسب نیست.
وقتی دانش آموزی دستکم ۶ ساعت در روز از این وسایل استفاده کند به طور طبیعی به انواع بیماری مبتلا می شود که به تدریج این عارضه ها در آنان نمایان می شود در حالی که درمان این بیماری ها چند برابر ساخت و تولید این ابزارها، هزینه به سیستم درمانی کشور تحمیل می کند. استفاده مداوم از میز و صندلی های غیر استاندارد از شایع ترین عوامل بیماری دانش آموزان است که عوارض آن به صورت کمر درد بروز می کند.
علت شیوع بیماری کمر درد را می توان به وضعیت نشستن غلط کودکان در مدرسه به دلیل طراحی نامناسب صندلی ها، میزها، نیمکت ها و استفاده بلندمدت دانش آموزان نسبت داد اما در مواردی هم این خود دانش‌آموزان هستند که به خاطر وضعیت نادرست نشستن، ایستادن و راه‌رفتن و همچنین ورزش نکردن مبتلا به ناهنجاری‌های اسکلتی – عضلانی می‌شود.
به بیان دیگر اگر همه استانداردها در طراحی میز و نیمکت رعایت شود ولی دانش آموزان درست نشستن را آموزش نبینند تغییری در کاهش و از بین رفتن ناهنجاری های قامتی بوجود نخواهد آمد.
براساس آمار، بیش از ۸۰ درصد دانش‌آموزان دختر ایرانی به‌علت کمبود حرکت بدنی، به اختلالات ساختار قامتی مبتلا هستند و به ‌طور متوسط هر دانش‌آموز ایرانی در مقطع دبیرستان با یک یا دو معضل مربوط به ساختار قامتی از جمله گودی کمر، افتادگی شانه‌ها، پاهای پرانتزی شکل و انحنای غیرطبیعی ستون فقرات مواجه است.
این آمار نشان می دهد که دانش آموزان از لحاظ استفاده از وسایل استاندارد و همچنین انجام حرکات برای اصلاح قامتی با مشکل جدی روبرو هستند.
برای رفع این مشکل بیان چند نکته ضروری به نظر می رسد:
۱- بسیاری از دانش آموزان روزانه هیچ حرکت ورزشی انجام نمی دهند و به همین دلیل با انواع بیماری های قامتی و رشد بدنی مواجه هستند بنابراین انجام حرکات ورزشی برای این دسته از دانش آموزان ضرورت پیدا می کند.
۲- در مدارس ما هنوز برنامه ویژه‌ای برای غربالگری این دانش‌آموزان در نظر گرفته نشده است، در حالی که اختلالات قامتی بسیار متنوع هستند. باید قبل از شروع سنین مدرسه همه دانش‌آموزان از نظر ابتلا به این اختلالات شناسایی شوند.
۳- تهیه امکانات ورزشی و انجام حرکات ورزشی بسیار هزینه کمتری نسبت به درمان بیماری ها دارد از این رو لازم است دانش آموزان ورزش را در برنامه های زندگی خود قرار دهند و مسئولان نیز این امکانات را برای آنان فراهم کنند.
دردهای موضعی، اسپاسم و گرفتگی عضلات، اختلالات گردن و حتی اختلال سیستم‌های داخلی بدن، افتادگی شانه‌ها، گوژپشتی و گرد بودن ناحیه پشت از جمله اختلالات شایع بین دانش‌آموزان است.
اختلالات ایجاد شده در دختران تا سن ۱۶ ‌سالگی و در پسران حداقل تا سن ۱۸ ‌سالگی دیگر قابل اصلاح شدن نیستند. اختلالات قامتی، در بیشتر موارد توسط مربیان مدارس و حتی والدین کاملا نادیده گرفته می‌شوند و فرد را در آینده در معرض ناهنجاری‌های جدی‌تری قرار می‌دهند.
خیلی از این اختلالات با فعالیت های ورزشی قابل پیشگیری و درمان است که برنامه فعالیت‌های ورزشی باید متناسب با وضعیت بدن هر کودک توسط مربی تهیه شود و در اختیار او قرار گیرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تماس با ما